Cases ·
Een «fabriek» met een eencijferig personeelsbestand: wat registers wel en niet zeggen
Wat volgt is een doorloop van een typische situatie, geanonimiseerd - niet de woorden van een klant. In echte dossiers leveren openbare registers zelden een conclusie als «dit bedrijf heeft een probleem»; ze leveren een paar feiten die elkaar niet bevestigen en die je zelf moet gaan navragen.
Waarmee we begonnen
De bedrijfsnaam was netjes, de website zei «ons eigen fabriek al twaalf jaar», de offerte lag ongeveer 20 % onder twee andere leveranciers en er werd flink op afsluiten gedrukt. Geen van die drie is op zichzelf een probleem; samen zijn ze een reden om even stil te staan.
Wat de registers wel lieten zien
De registratie noemde een leeftijd van zes jaar en een doel met fabricagetermen als 生产 (productie) en 制造 (fabricage), maar het aantal mensen in de sociale verzekering bleef in de enkele cijfers. Het geregistreerde adres was een kantoorgebouw, en op datzelfde adres stonden meer dan twintig bedrijven uit niet-verwante sectoren.
Wat de registers niet kunnen laten zien
Openbare registers zeggen niet waar de productielijn staat, met welke fabrieken het bedrijf langdurig werkt, of de lage prijs uit schaal komt of uit iets anders. Dat kun je alleen vragen - en kunnen vragen, en antwoord krijgen, is zelf al informatie.
Er een paar concrete vragen van maken
«In welke stad staat de lijn, en kunnen jullie een korte video van de hal sturen?», «Hoeveel bedrijven staan op dit adres: huren jullie één kamer of een hele verdieping?», «Waarom staan er zes mensen op de premielijst, en is het personeel aan de lijn uitbesteed?» Geen van de drie is aanstootgevend, en degene die onbeantwoord blijft of wordt ontweken, is waar je verder moet trekken.
Hoe wij zo'n dossier behandelen
Wij geven een klant niet de conclusie «dit is fraude»: openbare registers dragen dat oordeel niet. Wat wij doen is elk controleerbaar stuk controleren, de niet-controleerbare uitdrukkelijk als zodanig markeren en de vragen op een rij zetten die gesteld moeten worden. De laatste stap is aan de klant, maar hij weet tenminste wat hij moet vragen.